အလြဲဒိုင္ယာရီ

အလြဲ (၃)

ခ်င္းမိုင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရုံးတစ္ရုံးမွာေပါ့ဗ်ာ။ ရုံးေန႔တစ္ေန႔မွာေပါ့ က်ေနာ့္ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တ့ဲ စာရြက္စာတမ္းေတြ Scan လုပ္စရာ ရွိလာတယ္။ Scanner က က်ေနာ့္ဆရာရဲ႕ စက္တစ္လံုးနဲ႔ပဲ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ဆိုေတာ့ သူက အလုပ္ လုပ္လက္စကို ခဏသိမ္းေပးၿပီး ဖယ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ႔စက္မွာ စာရြက္စာတမ္းေတြ Scan လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အီးေမးလ္ ကိုယ္ျပန္ပို႔တယ္။ (Memory Stick) မရွိေသးဘူး အဲဒီတုန္းက။ ၿပီးေတာ့ အားလံုးကို အမႈိက္ပံုးထဲ တစ္ခုဆီထည့္ အားလံုးၿပီးေတာ့ သူ႔စက္က အမိႈက္ပံုးကို ရွင္းပစ္ခ့ဲတယ္။ (အဲဒီတုန္းက IT Security က မေတာက္တေခါက္ေလး နားလည္ေနၿပီ။) ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ျပန္၀င္လာတာနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ တန္းေမးေတာ့တာပဲ "မင္း အမိႈက္ပံုးကို ရွင္းသြားေသးလားတ့ဲ"။ က်ေနာ္လည္း ဟုတ္တယ္ဆိုေတာ့ ပြဲက စေရာ။ ေသၿပီ၊ ေသၿပီဆို ရယ္ၾကတာပါ။

အျဖစ္က ဒီလို က်ေနာ့္ဆရာက သူ႔အလုပ္ဖိုင္ေတြကို ခဏ အမႈိက္ပံုးထဲ ထည့္ထားၿပီး က်ေနာ့္ကို ဖယ္ေပးတာ။ က်ေနာ့္က အားလံုးရွင္းထုတ္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဖိုင္ေတြပါ ပါသြားေရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလည္း တစ္ခုပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့တယ္။ မင္းလည္း မင္းအက်င့္ျပင္ (သူမ်ားစက္ကို ကိုင္ရင္မလိုအပ္တာေတြ မဖ်က္မိေစနဲ႔။ ကိုယ့္ဖိုင္ကို ကိုယ္ ေရြးၿပီး ဖ်က္လို႔ရတယ္။) ငါလည္း ငါ့အက်င့္ ျပင္ပါ့မယ္ကြာ၊ ေနာက္ဆို အမႈိက္ပုံးထဲဘယ္ေတာ့မွ ထည့္မသိမ္းေတာ့ဘူးတ့ဲ။

အဲဒီလိုပါပဲ က်ေနာ့္မွာ လြဲခ့ဲတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ သတိရရင္ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။

အလြဲ ဒိုင္ယာရီ

အလြဲ (၂)

က်ေနာ္ ခ်င္းမိုင္က အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တုန္းကပါ။ ရုံးက က်ေနာ့္ ဆရာရယ္၊ ေနာက္
အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ရုံးမွာ Academic Coordinator တာ၀န္ယူထားတ့ဲ ကိုသိန္းႏိုင္ (ေမာကၡ) ရယ္၊
ေနာက္ KNU က အန္ကယ္တစ္ေယာက္ရယ္၊ မဲေဟာင္ေဆာင္က KNPP ရုံးကို သြားၾကတယ္။
က်ေနာ္ ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္က ဓါတ္ပံုရိုက္၊ ေနာက္ က်ေနာ့္ဆရာ က က်ေနာ့္ကို တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဗဟုသုတ ရေအာင္ေခၚခ့ဲတာပါ။ လူႀကီးေတြကေတာ့ လုပ္ငန္းအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္၊ ေနာက္ KNPP က ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က လိုက္ပို႔လို႔ ပေဒါင္စခန္း ကိုသြားလည္တယ္။ ေနာက္ သူတို႔ ညစာေကၽြးေတာ့ က်ေနာ္ ကရင္နီေခါင္ရည္ကို ပထမဦးဆံုး ေသာက္ဖူးတယ္။ ညေနဘက္လည္း ေစ်းဆိုင္ေလးေတြ လိုက္ၾကည့္တယ္။ မနက္ဆို မဲေဟာင္ေဆာင္ေစ်း ထဲက သွ်မ္း တို႔ဟူးေႏြး သြားစားၾကတယ္။ ေနာက္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္တယ္။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေသးေသးေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတ့ဲ ၿမိဳ႕ေလးပါ။
က်ေနာ္ တစ္သက္ေမ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ကို အဲဒီခရီးကို ေခၚခ့ဲတ့ဲ က်ေနာ့္ဆရာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။

က်ေနာ္တို႔အားလံုး မဲေဟာင္ေဆာင္ၿမိဳ႕လယ္က ေရကန္ေဘးက တည္းခိုခန္းမွာ တည္းၾကတာပါ။
ျပန္မယ့္ေနမွာ က်ေနာ္က က်ေနာ္တို႔ေလးေယာက္လံုး တည္းခိုးခန္းေရွ႕မွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ပစၥည္းေတြ၊ အိတ္ေတြ အားလံုး ကားေပၚ တင္လိုက္ၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ က်ေနာ္လြဲဖို႔ စပါေတာ့တယ္...

အားလံုးထဲမွာ က်ေနာ့္ထိုင္းစကားက အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္ၿပီး Recception က ထိုင္းအမ်ဳိးသမီးကို က်ေနာ္က က်ေနာ္တို႔ ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးဖို႔ သြားေျပာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာတာမမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးလို႔ ရမလားေမးတာ၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဓါတ္ပံု ရိုက္မလားဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေျပာၿပီးၿပီးျခင္းင္းမွာ မွားသြားပီဆိုတာ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး ထိုင္းအမ်ဳိးသမီးက ရွက္ၿပံဳး ၿပံဳးေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ ဆရာက အေျခအေနကို သိေတာ့ မထူးေတာ့ဘူးတ့ဲ။ သူနဲ႔ အရင္ တစ္ပံုေတာင္းရိုက္လိုက္တ့ဲ ၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ ကို ျပန္ရိုက္ခိုင္း ဆိုၿပီး ေျပာလို႔ က်ေနာ္လည္း အဲဒီအတိုင္း လုပ္လိုက္ရတယ္။

သူနဲ႔ က်န္သံုးေယာက္ကို တစ္ပံုရိုက္ေပးၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ ေလးေယာက္ကို တစ္ပံုကို ျပန္ရိုက္ခိုင္းရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ခါနီးမွာ အမွတ္တရ ရယ္စရာ ျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။ က်ေနာ္လြဲလိုက္ရင္ေတာ့ အႀကီးႀကီးပါပဲ။ :D

အလြဲ ဒိုင္ယာရီ

အလြဲ (၁)

က်ေနာ့္ဘ၀မွာ လြဲခ့ဲတ့ဲ အလြဲေပါင္းက မေရမတြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအလြဲေလးေတြကို ျပန္ေတြးမိရင္ ရယ္စရာလည္းေကာင္းတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာလည္း ေကာင္းခ့ဲတာေတြ ရွိတယ္။

နယ္မွာ ေနတုန္းက က်ေနာ့္တို႔ၿခံမွာ အုန္းပင္ေတြ ရွိပါတယ္။ အုန္းပင္ရွိေတာ့ အုန္းတက္သမားက အၿမဲတမ္းေခၚရတယ္။ တစ္ခါလာတ့ဲ အုန္းတက္သမားႀကီးကေတာ့ ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔သမားေဟာင္းႀကီး၊ ကတံုးနဲ႔။ ေနာက္ၿပီး သြားေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

သူ က်ေနာ္တို႔ၿခံက အုန္းပင္ေတြကို တက္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီး အုန္းပင္ေတြကို ျပင္တာ ဘာညာ လိုအပ္တာ လုပ္ေပးမယ္။ အုန္းပင္ေတြကို ဆားထည့္တာ၊ ဓါတ္ခဲ အေဟာင္းေတြကို ထည့္တာေတြ လုပ္တယ္။

တစ္ရက္ေတာ့ အဲဒီ အုန္းပင္တက္တ့ဲ ဘႀကီး က်ေနာ့္ဆီ ေပါက္ခ်လာတယ္။ သူ႔ေဘးမွာ လူတစ္ေယာက္လဲ ပါလာတယ္။ က်ေနာ္ကို ေတြ႔ေတာ့ အုန္းပင္တက္တ့ဲ ဘႀကီးက "သား အဘ၊ အုန္းပင္ တက္ရင္ ေဆးလိပ္ ေသာက္လား" တ့ဲ။ က်ေနာ္လည္း သူေဆးလိပ္ေသာက္တာ ျမင္ဖူးတယ္၊ ေနာက္ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔
ေခါက္ကာငင္ကာ လာေမးသလဲ မသိဘူးဆိုၿပီး အလြယ္ပဲ ေျဖလိုက္တယ္။ ႏွစ္လံုးပဲ "ဟုတ္က့ဲ၊ ေသာက္တယ္" လို႔။

အဲဒါနဲ႔ အဲဒီဘႀကီးနဲ႔ သူ႔ေဘးကလူ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ `ေနာက္ သီတင္းတစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အဲဒီ ဘႀကီး ျပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာလည္း မသာမယာနဲ႔။
"သားရာ မင္းအေျဖေၾကာင့္ အဘ အခ်ဳပ္ထဲမွာ တစ္ပတ္အိပ္ခ့ဲရတယ္" တ့ဲ။

အဲဒါနဲ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ေမးၾကည့္ေတာ့၊ သူနဲ႔ ပါလာတ့ဲလူက ရဲ။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို၊ အဲဒီအဘႀကီးက အုန္းပင္တက္ေနက် ၿခံတစ္ၿခံမွာ အုန္းပင္ သြားတက္တယ္။ သူတက္ၿပီး ညေနပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒီ အုန္းပင္က မီးေလာင္တယ္၊ အဲဒီအိမ္က အေ၀းေျပးလမ္းမမွာရွိၿပီး ကားဂိတ္နဲ႔ နီးေတာ့ မီးသတ္ကားေတြလာ၊ ရဲေတြလာနဲ႔။ တရားခံ ရွာေတာ့ သူ႔ဆီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

အဲဒီအဘႀကီးက သူ သြားေတြမရွိေတာ့လို႔ အုန္းပင္တက္ေနရင္း ေဆးလိပ္မေသာက္ပါဘူး၊ ျငင္းတယ္။ ရာသီဥတုပူလို႔ အုန္းပင္ မီးေလာင္တာပါဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပတယ္။ ေနာက္ မယံုရင္ သူအုန္းပင္တက္ေနက် အိမ္ကို လိုက္ေမးေပးမယ္ ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ဆီေခၚလာတာ။ က်ေနာ္က သူ ေဆးလိပ္ ေသာက္ပါတယ္ ေျဖလိုက္ေတာ့။ သူ ျငင္းလို႔ မရေတာ့ပဲ အခ်ဳပ္တစ္ပတ္က်သြားတယ္။

က်ေနာ္လည္း ျပန္သိေတာ့ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခ့ဲဘူး။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အဲဒီဘႀကီးလည္း က်ေနာ္တို႔ၿခံမွာ အုန္းပင္လာမတက္ေတာ့ဘူး။

အဘလည္း က်ေနာ့္လို ေကာင္ပါပဲ

(က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္ထဲက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ သတိရတုန္း ဟာသအျဖစ္ ျပန္ေရးထားတာပါ။ ဖတ္တ့ဲသူေတြအတြက္ ရိုင္းတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္ၿပီး ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။)

ကံခၽြန္ဆိုတ့ဲ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္က စက္ရုံတစ္ခုမွာ အလုပ္ လုပ္တယ္။ အဲဒီအလုပ္ရုံမွာ ဦးေန၀င္း လက္ထက္က အလုပ္သမား ထူးခၽြန္ဆုရ အသက္ႀကီးႀကီး ပင္စင္စားႀကီးတစ္ေယာက္က လံုၿခံဳေရး တာ၀န္ယူရသည္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူႀကီးက မလိုအပ္ပဲ ေတြ႔တ့ဲ လူေတြကို စည္းကမ္းေတြေပးတတ္သည္။ စက္ရုံမွာ ေနတ့ဲ လူငယ္ေလး ကံခၽြန္ကေတာ့ သူ႔ဒဏ္ကို အခံရဆံုးပဲ။ အဘိုးႀကီး တစ္ရက္ တစ္ရက္ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ လုပ္ေတာ့ ကံခၽြန္လည္း အရမ္္းစိတ္ညစ္ လာတယ္။

တစ္ရက္ က်ေတာ့ ကံခၽြန္က သူ႔ကို လာဆူတ့ဲ အဘိုးႀကီးကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး

“အဘ လည္း က်ေနာ့္လို ေကာင္ပါပဲဗ်ာ”

လို႔ ေျပာၿပီးအျပင္ထြက္ သြားလိုက္တယ္။ အဘိုးႀကီးလည္း ကံခၽြန္ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း မသိေပမယ့္ ကံခၽြန္ကိုလည္း မေမးပဲ ဒီလိုပဲ ငူငူႀကီး က်န္ခ့ဲတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဘိုးႀကီး ထပ္ဆူတိုင္းလည္း ကံခၽြန္က အဲဒီလိုပဲ ေျပာတာ ေလး၊ ငါးႀကိမ္းေလာက္ ရွိေတာ့ အဘိုးႀကီးက ကံခၽြန္ကို မသကၤာေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ တစ္ရက္ေတာ့ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖြင့္ေမးလိုက္တယ္။

“ကံခၽြန္၊ မင္းငါ့ကို အဘလည္း က်ေနာ့္လို ေကာင္ပဲ၊ အဘလည္း က်ေနာ့္လို ေကာင္ပဲနဲ႔ ခဏခဏ ေျပာေနတာ ၾကာပီ၊ ဒါနဲ႔ ေနပါဦးကြ မင္းက ဘာေကာင္တုန္း၊ ငါ့ကို လင္းစမ္းပါဦး။”

အဲဒီလို ေျပာလိုက္ေတာ့ စက္ရုံထဲ ၀င္ခါနီး ကံခၽြန္က တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး

“အဘကလည္း မသိဘူးလား၊ က်ေနာ္က -ီးေကာင္ဗ်။”

ဟု ေျပာရင္း စက္ရုံထဲ ၀င္သြားလိုက္ေတာ့သည္။

ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြ

တခါတုန္းက ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ ဘူတာနားတြင္ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသည္။ ပရဟိတစိတ္မ်ားၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ သိပ္မေတြးသူ ေကာင္ေလးကို သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးက အရမ္းႀကီးပြားေစခ်င္သည္။ အရမ္းလဲ ႀကိဳးစားေစခ်င္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ေအာင္ျမင္တ့ဲ ေယာက်ာ္းေတြအေၾကာင္း သူ႔ခ်စ္သူကို ေျပာေျပာ ျပသည္။

အခုလည္း အလြန္ေသေသသပ္သပ္ႏွင့္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို ၀တ္၊ လက္ထဲတြင္ Laptop အိတ္ကို ကိုင္ထားၿပီး အလြန္က်ဲေသာ ေျခလွမ္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ဘူတာရုံမွ ထြက္လာကာ လမ္းတစ္ခုထဲသို႔ တစိုက္စိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားေနေသာ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က္ုိ ေတြ႕လိုက္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး အားက်ပါေစ ဆိုၿပီး လွမ္းျပရင္း အခုလို ေျပာလိုက္တယ္…

“ေမာင္..ဟိုမွာ ၾကည့္လိုက္ဦး.. ဟိုလ႔ူ ေျခလွမ္းႀကီးေတြက တကယ္ေအာင္ျမင္မ့ဲ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခလွမ္းႀကီးေတြေနာ္။ ေမာင္.. အဲလို မထင္ဘူးလား။”

ထိုအခါ ေကာင္ေလးက အခုလို ေျဖလိုက္ပါတယ္။

“မထင္ပါဘူးကြာ။ သူ႔ဘာသာ ေသးေပါက္ခ်င္တာကို ေအာင့္ၿပီး အိမ္ကို အျမန္ ေလွ်ာက္ေနတာနဲ႔ပဲ တူပါတယ္။”