ငွက္ႀကီး

Big Bird

ငွက္ႀကီး

ငွက္ႀကီးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း၊ အပုိင္း (၅)

က်ေနာ္ထိုင္းကို ထြက္ဖို႔ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ့္အလုပ္ေတြက တန္းလန္း၊ အကုန္လံုး ငွက္ႀကီးကို အပ္ခ့ဲရတယ္။ က်န္သမွ်ကိုလည္း သူတာ၀န္ယူေပးပါတယ္။ အားလံုးၿပီးတ့ဲ အထိ။

က်ေနာ့္အလုပ္ေတြ အားလံုးသိမ္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္မွာ သူအပ္ေပးတယ္။ ေနာက္တစ္လေလာက္ေနေတာ့ သူ႔ဆီက စာတစ္ေစာင္ ရတယ္။ အလုပ္ကိစၥဆန္ဆန္ ေရးထားတ့ဲစာ။ လက္ေရးက ထံုးစံအတိုင္း မလွမပနဲ႔။

အဲဒါေတြ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္လည္း ထိုင္းမွာ ကိုယ့္ဘာသာ အဆင္မေျပေနတ့ဲ ကာလ သူ႔ဆီ မဆက္သြယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး သတင္းရတာေတာ့ သူလည္း သူ႔အလုပ္ေတြကို သူ႔ညီ ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ဆီ လႊဲေပးၿပီး မိဘေတြနဲ႔ ျပန္ေနတယ္ ၾကားတယ္။

ငွက္ႀကီး

ငွက္ႀကီး မိန္းမပိုးျခင္း၊ အပိုင္း (၄)

က်ေနာ္သိသေလာက္ ငွက္ႀကီးမွာ ရည္းစားမရွိခ့ဲဖူး။ ထားလည္း မထားခ့ဲဖူးတ့ဲ ပံုပါ။ တစ္ခါမွ အဲဒီကိစၥေတြ စကားမဟ တတ္ဖူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေနရင္း ငွက္ႀကီး ေစ်းသည္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္က္ုိ ေတြ႔လာတယ္။ သူ႔အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ သူသြားရင္း ေတြ႔လာခ့ဲတာပါ။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ျပမယ္ဆိုၿပီး ေစ်းထဲသြားရင္း ျပတယ္။ က်ေနာ့္ကေတာ့ ၿမိဳ႕ခံလူဆိုေတာ့ သူျပတ့ဲ ေကာင္မေလးကို သိၿပီးသား။ ဒါနဲ႔ အားေပး အားေျမႇာက္လုပ္ရေတာ့တယ္။ မဆိုးဘူး "လိုက္ေပါ့"။

အဲဒါနဲ႔ သူ အဲဒီေကာင္မေလးဆီမွာ ေစ်း၀ယ္တ့ဲ လုပ္ငန္းစဥ္က စပါေတာ့တယ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါး ၀ယ္ေတာ့တယ္။ ေကာင္မေလးက ငယ္ဦးမယ္။ အသက္က ၂၀ သာသာ။ အေ၀းသင္ တက္ေနတယ္။ ပံုစံက
အဆိုေတာ္ စုိးစႏၵာထြန္းကို ၁၀၀ % ကေန ၈၀% ေလာက္ ခ်ဳံ႕ထားတ့ဲပံုစံ။ အသားညိဳၿပီး ဆံပင္က ရွည္တယ္။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေနတတ္တယ္။ ယဥ္ေက်းတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ေဘာ္ဒါႀကီး စြံခ်င္လည္း စြံသြားပါေစေတာ့ဆိုၿပီး ၀ိုင္းၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပါရမီျဖည့္ရတယ္။

ဒါနဲ႔ ငွက္ႀကီးကို နည္းလမ္းေတြ ၀ိုင္းစဥ္းစားေပးရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုမွ အလုပ္မျဖစ္။ အဲဒီေကာင္မေလးဆီမွာ ပံုမွန္ ေစ်း၀ယ္တာကလြဲလို႔ ဘာမွ မထူးျခားလာ။ ေကာင္မေလးက ရိပ္မိေနၿပီ၊ ငွက္ႀကီး သူ႔ကို လာလာပိုးေနတာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဆရာက မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ ၿပီးရင္ ျပန္ထြက္လာ၊ ဒါပဲ။

ဒီထက္ မပိုလာေတာ့ ငွက္ႀကီးကို ေကာင္မေလး အေ၀းသင္ အနီးကပ္တက္တ့ဲ ကားနဲ႔ ေက်ာင္းထဲ လိုက္သြားဖို႔ အႀကံေပးရတယ္။ ဒါနဲ႔ ငွက္ႀကီး ၀ီရိေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ေက်ာင္းကို လုိက္သြားပံု ရတယ္။ ဘာမွေတာ့ ထူးျခားတယ္ မေျပာ။ က်ေနာ္လည္း ဆက္မေမးမိ။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အလုပ္ကမ်ား၊ သူလည္းေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနပံုရေတာ့ က်ေနာ္လည္း စၿပီးမေျပာျဖစ္ေတာ့ဘဲ ငွက္ႀကီး မိန္းမပိုးတ့ဲ လုပ္ငန္းလည္း ၿပီးဆံုးသြားေတာ့တယ္။

ငွက္ႀကီး

ငွက္ႀကီးရဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊ အပိုင္း (၃)

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အၿမဲတမ္းသံုးေနတ့ဲ စကားတစ္ခု အမွတ္တရ ရွိခ့ဲၾကတယ္။ "ခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ"၊ ဒါက သူသံုးေနၾက စကား။ တစ္ခု ေဆြးေႏြးလို႔ သေဘာမတူတ့ဲ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးနိဂံုးမွာ ငွက္ႀကီးသံုးေနၾက စကား။

ဆိုလိုတာကေတာ့ ခ်င့္ခ်င္ခ်ိန္ခ်ိ္န္ လုပ္ဖို႔။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ပါ အဲဒီစကားကို လိုက္သံုးတယ္။ တစ္ခုခု သူ႔ကို နားခ်လို႔ မရရင္ "ခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ" လို႔ဘဲ အဆံုးသတ္လိုက္ရတာေတြ ရွိတယ္။

ေယဘူယ်အားျဖင့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အားနာတတ္ၾကသူေတြပါ။ က်ေနာ့္ ေဒါသက မ်က္ႏွာသုန္မႈန္ၿပီး အိမ္ျပန္ရုံေလာက္နဲ႔ ၿပီးေပမယ့္၊ အခန္႔မသင့္ရင္ ငွက္ႀကီးေဒါသက ကံမေကာင္းတ့ဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ေပၚ က်သြားတတ္တယ္။ တစ္ခါ အလိုက္မသိတ့ဲ စစ္တပ္က အရာခံဗိုလ္တစ္ေယာက္က သူ႔ဆီ မီးစက္လာငွားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူေရာ က်ေနာ္ပါ အလုပ္အတြက္ ေခါင္းစားေနတ့ဲ အခ်ိ္န္ပါ။ သူ႔ေဒါသက အရာခံဗိုလ္အေပၚ ေရာက္သြားတယ္။ ဟိုလူကလည္း လာတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုပဲ ေခါင္းထဲ ထားတ့ဲလူနဲ႔ တူတယ္။ ငွက္ႀကီး တရားေဟာသမွ်ကုိ နားေထာင္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ မီးစက္ကို ဆိုက္ကားနဲ႔ ရေအာင္ သယ္သြားတယ္။

ေနာက္ သူ႔မွာအားခ်က္ တစ္ခုရွိတယ္။ အရမ္းညစ္လာရင္ အရက္ဆိုင္ ထိုင္တာ၊ Army Rum တစ္ပိုင္းနဲ႔ သူ႔ညစ္သမွ်ကို ေျဖေတာ့တာဘဲ။ သူအရက္ဆိုင္ ထိုင္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္လိုက္မထိုင္ ေပးျဖစ္ဖူး။ သူ႔အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ကို ေခၚသြားၿပီး ေသာက္တတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာေတာ့ နာမည္ရပါတယ္။ ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ နဲနဲ ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ကို လူတိုင္းခင္ ၾကပါတယ္။

ငွက္ႀကီး

ငွက္ႀကီးနဲ႔ တကယ္တန္း ေတြ႔ၾကေတာ့၊ အပိုင္း (၂)

 

တကယ္တန္းဆံုျဖစ္ေတာ့၊ ငွက္ႀကီးက သူ႔တပည့္တစ္သိုက္ႏွင့္ က်ေနာ့္တို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၿခံထဲမွာ ၀ါးဘိုး၀ါး (စားလံုးေပါင္းအမွန္ မသိပါ။) လာ၀ယ္ၾကသည္။ သူ႔တပည့္ေတြက ၀ါးခုတ္ၾကမည္။ ၀ါးခုတ္လွ်င္ လဲၾကတ့ဲ ၀ါးေတြက ဒီဘက္ျခမ္းက က်ေနာ္တို႔ ၿခံစည္းရိုးလာထိ ႏိုင္သည္။ မ်ားမ်ားထိခုိက္ပါက ၿခံစည္းရိုး ပ်က္စီးႏိုင္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ငွက္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔ ၿခံအေပါက္က ေခါင္းေလာင္းကုိ ႏွိပ္သည္။ က်ေနာ္ထြက္သြားေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ့္နာမည္ ေမးသည္။ ဒါ ကို----------- တို႔ၿခံလားတ့ဲ။ သူလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ က်ေနာ့္နာမည္ကို ၾကားဖူးထားသည္။ ဒီၿခံက က်ေနာ့္တို႔ ၿခံမွန္းလည္း သူႀကိဳသိေနသည္။

အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္က က်ေနာ္ပါပဲလို႔ ေျပာေတာ့ သူ႔က သူ႔နာမည္ ေျပာျပသည္။ က်ေနာ္ ---- ပါတ့ဲ။ သူ႔နာမည္ စၾကားလိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ အ့ံအားသင့္ၿပီး ၿပံဳးမိသြားသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ကူးထားတ့ဲ ငွက္ႀကီးရဲ႕ ပံုစံနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။

သူလာေျပာတာက သူတို႔ ၀ါးခုတ္မည္၊ တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ၿခံထိခိုက္သြားပါက သူျပန္ျပင္ေပးပါ့မယ္လို႔ ႀကိဳေျပာထားတာပါ။ က်ေနာ့္လည္း ရပါတယ္ လုပ္ပါလို႔ ျပန္ေျဖခ့ဲတယ္။ အဲဒီေန႔က အဲဒီေလာက္ပဲ စကားေျပာျဖစ္ၿပီး စကားစ ျပတ္သြားသည္။

တကယ္ေတြ႔တ့ဲ ငွက္ႀကီးပံုစံက က်ေနာ့္စိတ္ကူးထဲကႏွင့္ တျခားစီ၊ အရပ္က သိပ္မျမင့္၊ လူက က်စ္က်စ္လစ္လစ္၊ မ်က္လံုးက စူးစူးရွရွ၊ ၾကည့္တာနဲ႔ ဂ်စ္တစ္တစ္ပံုစံမွန္း သိသာသည္။ ဆံပင္ပံုစံ ကတံုး ဆံပင္ေပါက္သည့္ ဆံပင္ႏွင့္၊ ရွပ္အက်ႌလပ္တို အျပင္ထုတ္၀တ္ထားသည္။ ပုဆိုးက တိုတို၊ ဖိနပ္က ဂ်ပန္ ဖိနပ္ႏွင့္၊ ေထာင္က်က် ျပားက်က် ေနတတ္မည့္ပံု။ ကြမ္းကလည္း စားေနေသးသည္။

ေနာက္ေတာ့ ငွက္ႀကီးႏွင့္ က်ေနာ္ အျပင္မွာ ေတြ႔ျဖစ္ၿပီး အရမ္းခင္သြားၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္း ေန႔တိုင္း သူႏွင့္ဆံုျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္ အိမ္ကို လာလည္ တတ္သည္။ တခါတေလ က်ေနာ့္အိမ္မွာ သူ႔ကို ထမင္းစားဖိတ္သည္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ က်ေနာ့္ႏွင့္ ဘယ္သူနဲ႔ပဲ ခင္ခင္ က်ေနာ့္မိသားစုႏွင့္ပါ ခင္သြားတတ္သည္။

ေနာက္ေတာ့ ငွက္ႀကီးအေၾကာင္း ပိုသိရသည္။ သူက ေမာ္လၿမိဳင္ GTI က Electrical Power ႏွင့္ ၿပီးသည္။ ဇာတိက မြန္ျပည္နယ္ အေပါင္က၊ သူ႔အေဖက အစိုးရ၀န္ထမ္း။ ဒါေပမယ့္ သိရသေလာက္ သူ႔သားကို ဆံုးမသြန္သြင္ထားပံုက တစ္မ်ဳိး။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုႏွင့္ သိပ္ေတာ့မတူ။

ဒီလိုႏွင့္ က်ေနာ္နဲ႔ ငွက္ႀကီးလည္း အလုပ္တူတူ လုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါးလည္း ေတြ႕ၿပီး တြဲျဖစ္ၾကတယ္။ က်ေနာ့္ႏွင့္ အျပင္မွာ ေတြ႔တ့ဲ ငွက္ႀကီးနဲ႔ သူ႔အလုပ္ခြင္မွာေတြ႕ရတာတ့ဲ ငွက္ႀကီးကေတာ့ တျခားစီ။

သူ႔အလုပ္ခြင္မွာေတာ့ အလုပ္သမား လူမ်ဳိးစံု၊ အရြယ္မ်ဳိးစံုကို ဆက္ဆံေနရေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာက အၿမဲ တင္းေနသည္။ သူ႔ကို ရိုေသေအာင္ ေနတာလို႔ပဲ က်ေနာ္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္သြားရင္ေတာ့ သူ႔အလုပ္သမားေတြက က်ေနာ္ႏွင့္ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ လာစကားေျပာသည္။ အဲဒါကို ငွက္ႀကီးက မႀကိဳက္၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း သူ႔လိုပဲ မ်က္ႏွာ မာမာႏွင့္ ေနေစခ်င္သည္။ အျမင္မေတာ္တာေတြ႕ရင္ သူ႔အလုပ္ထဲမွာ ၀င္ေျပာေစခ်င္သည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာမာမာႏွင့္ အလုပ္သမားေတြကို မဆက္ဆံတတ္ပါ။ ထံုးစံအတိုင္း ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ကိုယ့္ ညီအစ္ကို သဖြယ္ ရွင္းျပ ေျပာျပသည္။ အဲဒါကို ငွက္ႀကီးက မႀကိဳက္၊ ခင္ဗ်ား အဲဒီလို ဆက္ဆံေနရင္ ဒီေကာင္ေတြ မီးရႈိ႕သြားလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာတတ္သည္။

ဆက္ရန္ ...

ငွက္ႀကီး

အပိုင္း (၁)

က်ေနာ္ႏွင့္ မေတြ႔ျဖစ္ေသးခင္ ငွက္ႀကီး

က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြအေၾကာင္း ေျပာရင္ ငွက္ႀကီးကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔ မျဖစ္ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ သူလည္း က်ေနာ့္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ့ဲလို႔ပါပဲ။

ငွက္ႀကီးဆိုတာက သူ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းက Nick Name က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ငွက္ႀကီးလုိ႔ မေခၚျဖစ္ခ့ဲပါ။ က်ေနာ့္ထက္လည္း ႀကီးေတာ့ သူ႔နာမည္ကိုပဲ ကို---- တတ္ေခၚခ့ဲသည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း က်ေနာ့္ကို အၿမဲတမ္း ကို----- တပ္ၿပီး က်ေနာ့္နာမည္ကို ေခၚသည္။

က်ေနာ္တို႔ နယ္ၿမိဳ႕ေလးကို သူေရာက္လာေတာ့။ က်ေနာ့္တို႔ လုပ္ငန္းတူ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲမွာ သူ႔နာမည္ ၾကားရသည္။ သူ႔နာမည္က က်ေနာ္တုိ႔ လက္ဖက္ဆိုင္ စကားဝိုင္းမွာ အၿမဲပါေနၾက။
ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ သူ႔နာမည္ၾကားတိုင္း သူ႔ပံုစံကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ ၾကည့္ထားသည္။

အဲဒါကလည္း က်ေနာ့္အက်င့္၊ တစ္ခုခုဆို မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ၾကည့္သည္။ ဒီလူက ဒီလိုပံု ျဖစ္ရမည္။ အရပ္က ဘယ္လို၊ အသားအေရာင္က ဘယ္လို၊ ဘယ္လို အိတ္မ်ဳိးကို ပုခံုးမွာ လြယ္ထားမည္။ အဲဒါ က်ေနာ့္အက်င့္။ ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား က်ေနာ္မခြဲျခားတတ္။

ဒီလိုပဲ ငွက္ႀကီးနာမည္ ၾကားေတာ့ က်ေနာ္ သူ႔ပံုစံကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ ၾကည့္ထားသည္။ ေငြေၾကးပဏာမ မနည္းတ့ဲ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ဦးစီး လုပ္ကိုင္ေနတယ္ဆိုေတာ့ လူပံုစံက ရင့္က်က္ပံုေပါက္မည္။ အရပ္ျမင့္မည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္က နဲနဲရွည္မည္။ မ်က္ႏွာက Chinese Face ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အက်ႌကအျဖဴေရာင္ လက္ရွည္ဝတ္ၿပီး ေခါက္ထားမည္။ ပုဆိုးက အေရာင္ ရင့္ရင့္ ခပ္ရွည္ရွည္ ဝတ္ထားမည္။ ေနာက္ ကတီဘာဖိနပ္ စီးမည္။ ဗယ္ဘက္မွာ အိတ္အနက္ တစ္လံုး လြယ္ထားမည္။ အဲဒီလို စိတ္ကူးထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္ထားေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းၾကားတိုင္း သူ႔ပံုစံကို မ်က္စိထဲ ျမင္ခ့ဲသည္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း

၉၆ တုန္းက က်ေနာ့္အသက္က ၁၆ ႏွစ္။ ရန္ကုန္ နတ္ေမာက္စက္မႈလက္မႈ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ညေနပိုင္း (၃) လ သင္တန္းတစ္ခု တက္ဖူးတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းၿပီးတ့ဲ အခ်ိန္က ည (၈) နာရီဆိုေတာ့ (၄၆) လိုင္းကားကို ဖမ္းလို႔ မရေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း ေက်ာက္ေျမာင္းကို ေျခက်င္ျပန္ ရေလ့ရွိတယ္။ ျပန္ရင္လဲ နီးေအာင္ အလုပ္သမား ေဆးရုံး၀င္ထဲကို ျဖတ္ျပန္တယ္။ တခါတေလ စိတ္ပါရင္ေတာ့ ကန္ေတာ္ႀကီးကို လမ္းတပတ္ ေလွ်ာက္ၿပီးမွ ျပန္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူလဲ ေက်ာင္းေျမာင္းထဲက၊ ေန႔တိုင္းေျခလွ်င္ ျပန္တယ္။ အျပန္လမ္းမွာလဲ Issue မ်ဳိးစံုကို တစ္ေယာက္တစ္လဲ မရိုးေအာင္ ေျပာၾကတယ္။

သူက အသက္ က်ေနာ့္ထက္ (၅) ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတယ္။ က်ေနာ္က (ကို) တပ္ေခၚေပမယ့္ သူက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ပဲ သံုးတတ္တယ္။ အသားျဖဴျဖဴ။ ရင္အုပ္ က်ယ္က်ယ္။ အရပ္ေတာ့ သိပ္မျမင့္။ နဖူးလဲ နဲနဲ က်ယ္တယ္။ ကရင္-တရုတ္ ကျပား။ ဒါေပမယ့္ ဗမာစိတ္ပဲ ရွိတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ရွပ္အက်ႌအစင္း လက္တိုေတြကို ပုဆိုးနဲ႔ ၀တ္တတ္တယ္။ လက္ပတ္နာရီအေကာင္းစားကို သေရႀကိဳး အနက္ေလးနဲ႔ ပတ္တယ္။ ကတၱီဘာ ဖိနပ္လဲ အမ်ဳိးအစားေကာင္းေကာင္း စီးတယ္။ တခါလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူေျပာဖူးတယ္။ “ေယာက်ာ္းေလးေတြမွာ နာရီနဲ႔ ဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္းလိုတယ္။ မိန္းမေလးေတြမွာ နားကပ္ ေကာင္းေကာင္းလိုတယ္” တ့ဲ။ အဲဒီစကားကို က်ေနာ့္ စိတ္ထဲက လက္မခံခ့ဲေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္ ရယ္ၿပီးသာ ေနခ့ဲတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အဖြဲ႔က်ၿပီး (၃) လထဲက ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သူနဲ႔ ျပန္ျဖစ္တယ္။ တခါတေလ သူနဲ႔ ေက်ာက္ေျမာင္းထဲမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သင္တန္းၿပီးသြားၿပီး သူနဲ႔ ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့။

ေနာက္ သံုးႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ က်ေနာ္လဲ ဆယ္တန္းေအာင္ထားၿပီး အားေနတ့ဲ အခ်ိန္။ က်ေနာ္ေနတ့ဲ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ မထင္မွတ္ပဲ သူ႔ကို ျပန္ေတြ႕တယ္။ အဲဒီေန႔က မနက္အေစာႀကီး၊ ရာသီက ေဆာင္းတြင္း အေႏြးထည္ေတြနဲ႔၊ သူ႔ကို သူ႔ အျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ေတြ႕တယ္။ စေတြ႕တ့ဲေန႔ မတိုင္မွီ တရက္မွ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို သူေရာက္တာတ့ဲ။ က်ေနာ္ အဲဒီမွာ ေနတာ သူ႔ကို မေျပာျပဖူးေတာ့ သူလဲ အ့ံၾသ က်ေနာ္လဲ အ့ံၾသ ျဖစ္ၾကတယ္။

စေတြ႕တ့ဲေန႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ ေနတ့ဲ ၿမိဳ႕က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေမးတယ္။ ေနာက္ ရည္းစား ရွိလားတ့ဲ။ အဲဒီေကာင္မေလးက ေစ်းဆိုင္တစ္ခုက သူ႔အမေတြနဲ႔ တူတူဖြင့္ထားၾကတာ။ သူေမးတ့ဲသူကို က်ေနာ္ သိေပမ့ဲ သူ႔နာမည္ ေမးေတာ့ က်ေနာ္လဲ မသိျဖစ္ေနတယ္။ တြဲတာေတာ့ တခါမွ မျမင္ဖူးဘူးလို႔ က်ေနာ္ ေျဖေတာ့ သူနဲနဲ ၀မ္းသာသြားတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လဲ အဲဒီေကာင္မေလးကို နာမည္ေမးခ့ဲေပမယ့္ ေကာင္မေလးက “အေမက နာမည္ေမးရင္၊ မေျပာရဘူးလို႔ မွာထားတယ္လို႔” သူ႔ကို ေနာက္လႊတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ စံုစမ္းေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္လမ္းခြဲ ၾကတယ္။

အမွန္က သူ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေလးမွာ စီးပြားေရး တစ္ခုလာလုပ္တာပါ။ သူ႔နဲ႔ က်ေနာ္ မေတြ႕တ့ဲ ႏွစ္ေတြက သူႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္ လုပ္ေသးတယ္လို႔ သိရတယ္။ ေနာက္ သူ႔အလုပ္ထဲ က်ေနာ္ သြားလည္ခ့ဲတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ သူနဲ႔ တူတူ အလုပ္နဲနဲ တြဲလုပ္ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ သူသိခ်င္တ့ဲ ေကာင္မေလး နာမည္ က်ေနာ္ စံုစမ္းေပးခ့ဲတယ္။

သူလဲ အဲဒီေကာင္မေလးဆိုင္ကို ေန႔တိုင္း ေစ်းသြား၀ယ္တယ္။ တစ္ရက္သူ ထမင္းခ်ဳိင့္တစ္မ်ဳိး သြားေမးတယ္။ သူလိုခ်င္တာ စစ္သံုး သံထမင္းခ်ဳိင့္ (ဟန္းေကာ)။ သူ႔အလုပ္က အလုပ္သမားေတြအတြက္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို ေနာက္လႊတ္လိုက္တယ္။ “အစားႀကီးတ့ဲ လူေတြစားတ့ဲ ခ်ဳိင့္ေတာ့ မရွိဘူး။ အစားမႀကီးတ့ဲ လူေတြအတြက္ ထမင္းခ်ဳိင့္ပဲ ရွိတယ္လို႔။” သူလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ခ့ဲတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းအ၀ယ္ေတာ့ မပ်က္ဘူး။ ေနာက္သူလဲ နာမည္သိသြားၿပီး နဲနဲ ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ၀ယ္စရာမရွိရင္ သၾကားပဲ၀ယ္ထားေတာ့ သူ႔အိမ္ေရာက္ရင္ က်ေနာ္ သၾကားထုပ္ေတြ က်ေနာ္ အၿမဲေတြ႕တယ္။ ေနာက္သူနဲ႔ က်ေနာ္ပါ အဲဒီဆိုင္လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ နဂိုကတည္း တၿမိဳ႕ထဲ ေတြ႕ဖူးထားေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ပါ ခင္သြားတယ္။ ေနာက္ သူဖြင့္ေျပာတယ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ သူအေျဖရတယ္လို႔ သိရတယ္။
သူ႔မွာ အေဖ မရွိ။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အဘိုး၊ အေဒၚေတြနဲ႔ ႀကီးခ့ဲရတယ္။

အေဒၚအပ်ဳိႀကီးေတြက အလိုလိုက္ထားေတာ့ နဲနဲ ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဆိုးပံုက သူ႔အေပၚသူသာ မေကာင္းတာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပၚ အားလံုးေကာင္းတယ္။ သူမ်ားကို ခင္တတ္တယ္။ ကူညီတတ္တယ္။ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြရွိတယ္။ စကားေျပာရင္လဲ အသံုးအႏႈန္းေတြကို သတိထားၿပီး သံုးတယ္။

က်ေနာ့္ အိမ္ကိုလဲ လာတတ္ေတာ့ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမနဲ႔လဲ ခင္တယ္။ အေမက သူ႔ကို သားလို႔ပဲ ေခၚတယ္။
ဒီလိုလဲ ၂ ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ သူတို႔အတြဲ ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႔ ေနက်တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔လုပ္ငန္း သိပ္အဆင္မေျပျဖစ္လာတယ္။ ပထမက သူ႔အနားမွာ ရွိတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕လဲ သူ႔ကို ခြာလာတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ဆံုး လုပ္ငန္းရပ္ၿပီး သူရန္ကုန္ ျပန္ဖို႔ ျပင္တယ္။ ေကာင္မေလးဘက္က ပထမပိုင္း သူနဲ႔ သေဘာတူသလို ရွိေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း သေဘာမတူၾကေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ခိုးေျပးၾကတယ္။

တစ္လေလာက္ေနေတာ့ မိန္းကေလးမိဘေတြဆီကို ျပန္အပ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕မွာ ဧည့္ခံပြဲ လုပ္တယ္။
သူ႔မွာ အေဖ၊ အေမ မရွိေတာ့။ က်ေနာ္ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမကို သြားေပးဖို႔ အေစာႀကီးထဲက ဂတိ ေတာင္းထားတယ္။ တကယ္လဲ သြားျဖစ္တယ္။ သူ႔ မဂၤလာေဆာင္ေန႔က က်ေနာ္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ကူညီျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္အရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ အမ ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို စတယ္။ မဂၤလာေဆာင္တာ ဘယ္သူလဲတ့ဲ။ မဂၤလာေဆာင္ကို သူ႔အေဒၚေတြေရာ၊ သူ႔အေမပါ လာတယ္။ က်ေနာ့္ အေဖနဲ႔ အေမ မျပန္ခင္ သူတို႔ စံုတြဲရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္၊ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမရယ္ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူရန္ကုန္မွာ ျပန္အလုပ္္ လုပ္တယ္။ သူ႔အေမ ဘက္က ဦးေလးနဲ႔တူတူ။ သူ႔မိန္းမကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕မွာ က်န္ခ့ဲတယ္။ သူကေတာ့ ျပန္လာတ့ဲေန႔ ျပန္လာၿပီး ရန္ကုန္မွာ ညအိပ္တ့ဲ ေန႔ေတြ အိပ္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တ့ဲ တခါတေလလဲ သူ႔အလုပ္ကို ၀င္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ တခါတေလလဲ သူျပန္လာတတ္တ့ဲ ရက္ေတြ ညဘက္ သူ႔အိမ္ကို သြားတက္တယ္။ က်ေနာ္သြားရင္ က်ေနာ္နဲ႔ တူတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထိုင္တယ္။

တည က်ေနာ့္ သူ႔အိမ္သြားေတာ့ လမ္းေတြမွာ ေရနဲနဲ တက္ေနတယ္။ ေမွာင္ကလဲ နဲနဲ ေမွာင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္ေအာင္ သြားျဖစ္တယ္။ သူနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူလဲ အျပင္လိုက္ထြက္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမေတာင္ အ့ံၾသသြားခ့ဲတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူသားေလး တစ္ေယာက္ရတယ္။ သူ႔မိန္းမေမြးတ့ဲ ညက က်ေနာ္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူအရမ္းေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေတြ႕ခ်င္းခ်င္းပဲ က်ေနာ္ ခေလးေကာ၊ အေမေကာ ေနေကာင္းတယ္လားေမးေတာ့ ေနေကာင္းတယ္တ့ဲ။ ငါ့သား လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ငါတို႔ လက္နဲ႔ မတူပဲ မင္းလက္ေတြနဲ႔ တူတယ္တ့ဲ။ ရွည္ရွည္ေလးေတြတ့ဲ။ အဲလို အဓိပၸါယ္ပါပါ က်ေနာ့္ကို ေနာက္ခ့ဲေသးတယ္။

ေနာက္ပိုင္း သူ႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တိုင္း သူခဏ ခဏ ပီတိမ်က္ႏွာနဲ႔ ေျပာခ့ဲတ့ဲ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ သားေလး ရေတာ့ ဘ၀က ပိုၿပီး ေလးနက္လာတယ္တ့ဲ။ က်ေနာ္လဲ သူ႔ခံစားခ်က္ကို နားလည္ခ့ဲတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ထုိင္းကို ထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္ရက္ထဲနဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အျမန္လိုက္ေတြ႕တယ္။ အခ်ဳိ႕လဲ မေတြ႕ျဖစ္ခ့ဲဘူး။ အခ်ဳိ႕လဲေတြ႕ၿပီး စကားအျမန္ေျပာျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ မေတြ႕လို႔ ညဘက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေတြ႕ဖို႔စာေလး ေရးေပးခ့ဲၿပီး သူ႔အလုပ္မွာ ေပးခ့ဲတယ္။ အဲဒီည သူလဲ တကယ္ေရာက္လာၿပီး ေတြ႕ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ဗန္ေကာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ သူနဲ႔ မဆက္သြယ္ျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ အေမ့ဆီက စာေရာက္လာတယ္။ စာဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔တို႔ မဂၤလာေဆာင္က ဓါတ္ပံုကို အရင္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ အသုဘ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္တ့ဲ ဖိတ္စာ။ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ မယံုႏိုင္ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္သူ႔သားနာမည္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ ဖခင္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ ခင္ပြန္း၊ ေနာက္သူ႔နာမည္ေတြကို အေသအခ်ာေတြ႕လိုက္ရေတာ့မွ သူဆိုတာ ေသခ်ာသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စာကို အျမန္ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ အေမေရးထားတ့ဲစာ။ သူဆံုးသြားၿပီ။ မဆံုးခင္ အေမသူ႔ကို ေဆးရုံမွာသြားၾကည့္ျဖစ္ေသးတ့ဲ အေၾကာင္း။
ဆြမ္းသြပ္ ရက္လည္သြားခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္း။ နဲနဲ ျပည့္စံုေအာင္ ေရးထားတယ္။ ေနာက္အေမလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တ့ဲ အေၾကာင္းေရးထားတယ္။ က်ေနာ္ ယံုပါတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းခင္တ့ဲ၊ ခ်စ္တ့ဲသူငယ္ခ်င္းကို က်ေနာ့္ကို ခ်စ္တ့ဲ က်ေနာ့္ အေမက အေလးအနက္ထားမွာပါ။ တကယ္လဲ သံေယာဇဥ္ ရွိမွာပါ။ တကယ္လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာပါ။

ေနာက္ေတာ့ သူ ေကာင္းခ့ဲဘူးတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ သူေသေတာ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းေျပာၾကတာေတြ ၾကားရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အခ်ဳိ႕သူ႔ငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ပီသစြာ သူ႔ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ သူ႔ေဘးနားမွာ ရွိခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္းလဲ ၾကားရတယ္။

က်ေနာ္အရမ္းခင္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ က်ေနာ္ႏွစ္သက္တ့ဲ အက်င့္ေတြ ရွိတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ သူ႔သားနဲ႔ သူ႔ ဇနီးကလဲ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ အမွန္တကယ္ ႏွေျမာမိတယ္။ အမ်ားႀကီးမရွိတ့ဲ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အရင္ဆံုး ဆံုးပါးသြားတာကို ဒါ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ခံစားရတာပါ။

သူ႔ဆံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ဆက္ေတြးမိခ့ဲတာကေတာ့ သူ႔သားေလး ကိစၥပဲ။ သူငယ္ငယ္က အေဖဆံုးၿပီး သူ႔အေမ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားလို႔ သူ အဖိုး၊ အေဒၚေတြနဲ႔ ႀကီးခ့ဲရတယ္။ သူ႔သားလဲ သူ႔လို ငယ္ငယ္နဲ႔ ဖခင္မ့ဲခ့ဲရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားမွာ သူ႔အေမ ရွိေသးတယ္။

က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔သားအတြက္ ကူညီဖို႔ပဲ။ က်န္တာကေတာ့ ဆုေတာင္းေပးရုံပဲ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္။