Aller

Aller (အ့ဲေလ) အဂၤလိပ္လိုေတာ့ To go လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။
ဥပမာ အေနနဲ႔ သံုးျပရရင္

Nous allons au cinéma. (ႏူးဆာလြန္ အူ စီနီမာ)

(allons က aller ကို conjugate လုပ္ၿပီးသံုးထားတာ ျဖစ္တယ္။)

We're going to the movies. က်ေနာ္တို႔ ရုပ္ရွင္ရုံကို သြားေနပါတယ္။

Acheter

Acheter (အရွက္ေတး) အဂၤလိပ္လိုေတာ့ To purchase, To buy လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။
ဥပမာ အေနနဲ႔ သံုးျပရရင္

Je vais acheter un croissant. 

က်ေနာ္ croissant (ခြားဆြန္႔) တစ္ခုသြား၀ယ္မယ္။ 

Croissant ဆိုတာ  ဆားအရသာ နဲနဲပါၿပီး ေထာပတ္နဲ႔လုပ္ထားတ့ဲ Puff တစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ျပင္သစ္မွာ လူအမ်ားစု မနက္စာမွာ စားေလ့ရွိပါတယ္။ Croissant ရဲ႕ မူရင္းတိုင္းျပည္က ၾသစတီးယားကပါ။ 

ညီဖတ္ဖို႔... (မင္းအိတ္ထဲမွာ အျမဲရွိရမယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္)

ညီေရ၊ အစ္ကိုက စာဖတ္သမားပါ။ စာဖတ္ေနရရင္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ငယ္ငယ္ထဲကလည္း
စာေတြကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဖတ္ခ့ဲတယ္။ စာေတြဖတ္ရင္း ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေလာက္ ျဖတ္သန္းလာၿပီး
ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိတ့ဲအခါ ဘ၀ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဖတ္ခ့ဲတ့ဲ စာေတြက
အေတြးအေခၚပိုင္းမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူေပးခ့ဲတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုမ်ဳိး သိလိုက္ရတ့ဲအခါ
အမ်ားႀကီး ကိုယ့္ဘာသာ ေက်နပ္မႈရခ့ဲတယ္။

လူငယ္လမ္းညႊန္ - ေဒါက္တာေက်ာ္စိန္

အစ္ကို အသက္ငယ္ငယ္ပိုင္းက လက္စြဲဖတ္ခ့ဲတ့ဲ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အေၾကာင္း ငါ့ညီကို ေျပာျပခ်င္တယ္။
စာအုပ္နာမည္က "လူငယ္လမ္းညႊန္"၊ ေရးတ့ဲသူက ဆရာႀကီး "ေဒါက္တာေက်ာ္စိန္"။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္
စာအုပ္နာမည္၊ စာေရးသူအမည္နဲ႔ စာအုပ္ ဒီဇိုင္းက အခုမွ "စာ" စဖတ္မယ့္ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ခ်က္ျခင္း ေကာက္ကိုင္ခ်င္စရာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္
အထဲမွာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာေက်ာ္စိန္ရဲ႕ စာေရးဟန္က ေပါ့ပါးတယ္၊ ရိုးရွင္းတယ္။

ဒီလိုေျပာေတာ့ ငါ့ညီက ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ားေရးထားမလဲ ဆိုၿပီး စဥ္းစားလိမ့္မယ္။
စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ လိုအပ္မယ့္ က႑အစံုပါတယ္။ က်န္းမာေရးကစလို႔ ပညာေရး၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊ ႀကီးပြားတိုးတက္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအထိ ဘ၀တစ္ခုကို စတင္ျဖတ္သန္းမယ့္ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ သိသင့္သိထိုက္တာေတြ အကုန္လံုး ပါတယ္။

အဲ့ဒီစာအုပ္မ်ဳိးက ငွားၿပီး တစ္ထိုင္တည္းဖတ္ၿပီး ျပန္ေပးရမယ့္ စာအုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။
ဒီေတာ့ ငါ့ညီကို ဒီစာအုပ္ေလးကို လက္စြဲအျဖစ္ အပိုင္၀ယ္ထားေစခ်င္တယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးက ေစ်းလည္းသိပ္မႀကီးသလို ေသးေသးေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ သြားေလရာမွာ အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားလို႔ရတယ္။ အခ်ိန္ရသလို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖတ္သင့္တယ္။ အခန္း တစ္ခန္းျခင္းစီကို ျဖည္းျဖည္းေအးေအးျခင္း ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ျဖစ္တယ္။

ေျပာတာေတြလည္း မ်ားသြားၿပီ၊ ဒီေလာက္ညႊန္းေနေတာ့ ဒီထပ္ေကာင္းတ့ဲ စာအုပ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလားဆိုၿပီး ေမးခ်င္လိမ့္မယ္။

အရင္ဆံုး ဒီစာအုပ္ေလးကို မင္းအိတ္ထဲမွာထည့္ထားၿပီး လက္စြဲစာအုပ္ေလးအျဖစ္ အၿမဲဖတ္ေနၾကည့္ပါ။
ဒီလို ဖတ္ေနရင္း ႏွစ္အေတာ္ၾကာတ့ဲအခါ ဒီထပ္ေကာင္းတ့ဲ စာအုပ္ေတြကို မင္းဘာသာ
ေ႐ြးခ်ယ္တတ္လာလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ဖို႔ တိုက္တြန္းရင္း အစ္ကို႔စာကို အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။

မွတ္စု (၁)

 CAPE = La Communauté d’Agglomération des Portes de l’Eure (www.cape27.fr)

က်ေနာ္ေနတ့ဲ Vernon ၿမိဳ႕ေလး အပါအ၀င္ ေလးၿမိဳ႕နယ္ ပါတ့ဲ (Community) ေလးကို CAPE လို႔ ေခၚပါတယ္။

C =  Communauté

A = Agglomération

P = Portes

E = Eure

CAPE ထဲမွာပါတ့ဲ ၿမိဳ႕နယ္အငယ္ေလး ၄ ခုကေတာ့

VERNON (www.vernon27.fr)
ST-MARCEL (www.saint-marcel27.fr)
PACY-SUR-EURE (www.ville-pacy-sur-eure.fr)
GASNY (www.gasny.fr)

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံထဲက ၿမိဳ႕ေလးေတြအားလံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္ Website, Logo ေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေတြ ျပင္သစ္စာနဲ႔ေတာ့ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။
က်ေနာ့္အတြက္ မွတ္စုေရးရင္း ဗဟုသုတ အျဖစ္ ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ညီဖတ္ဖို႔… (ဘယ္ ၈ နာရီက အေရးအႀကီးဆံုးလဲ)

ညမွာ သံုးယံရွိတယ္လို႔ေတာ့ အစ္ကို သိထားတယ္။ မင္းလဲ သိထားၿပီးသား ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂၄ နာရီကို ၃ ပိုင္း ခြဲျခားၿပီးေတာ့ မင္းမသိေသးဘူး ထင္တယ္။ အစ္ကို ဖတ္ထား၊ မွတ္ထားမိတာ တစ္ခုကို ေျပာျပမယ္။ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ၂၄ နာရီ ရွိတယ္။ ၈ နာရီက အိပ္လို႔ ကုန္သြားတယ္။ အိပ္ခ်ိန္ကလည္း အမွန္တကယ္ပဲ က်န္းမာေရးအတြက္အေရးႀကီးတယ္။ ေနာက္ေန႔ အလုပ္ခြင္မွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လံုေလာက္ေအာင္ အိပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ၈ နာရီက အလုပ္ခြင္မွာ ကုန္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ဒီထက္ၾကာေအာင္ လုပ္ရတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ၁၀ နာရီ၊ ၁၂ နာရီ လုပ္ၾကရတယ္။

ဒါဆို က်န္တ့ဲ အခ်ိန္ေလးကို တြက္ၾကည့္ပါဦး။

၂၄ နာရီ (တစ္ရက္တာ) – (၈ နာရီ (အိပ္ခ်ိန္) + ၁၀ နာရီ (အလုပ္ခ်ိန္) ) = ၆ နာရီ (အားလပ္ခ်ိန္)

၂၄ နာရီ (တစ္ရက္တာ) – (၈ နာရီ (အိပ္ခ်ိန္) + ၁၂ နာရီ (အလုပ္ခ်ိန္) ) = ၄ နာရီ (အားလပ္ခ်ိန္)

ဒီေလာက္ဆိုရင္ မင္းရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ကို တြက္ၾကည့္လို႔ရေလာက္ၿပီ ထင္တယ္။

ပံုမွန္ဆို ၈ နာရီ က်န္မယ္။ အဲဒီ ၈ နာရီထဲမွာ မင္းဘာေတြ လုပ္မလဲ။ ခ်ေရးၾကည့္ရေအာင္

ေရခ်ဴိး၊ ထမင္းစား၊ အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္၊ TV ၾကည့္၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔စကားေျပာ၊ သူမ်ားေျပာတာ နားေထာင္၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္၊ အားကစားလုပ္၊ ဘာသာေရးအတြက္အခ်ိန္ေပး၊ ၿပီးေတာ့ အျခားအျခားေသာ ပါစင္နယ္ကိစၥေတြ…

စသည့္ျဖင့္ ခ်ေရးလို႔ မကုန္ႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း အခ်ိန္ကို သံုးၾကတာခ်င္းလည္း မတူပါဘူး။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အလုပ္ခြင္မွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ၿပီးျပန္လာရင္ဘဲ သူ႔တို႔ဘ၀ တိုးတက္မႈအတြက္ လံုေလာက္ၿပီလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ အစ္ကို သူတို႔ကို ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ဖူး။ အားမလို အားမရ ျဖစ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ညီကို ေျပာျပတာပါ။ အလုပ္ခြင္မွာ ႀကိဳးစားပန္းစား လုပ္ကိုင္ေပးတာ အရမ္းေကာင္းတာေပါ့။ အဲလို လုပ္ကိုင္ေပးတာ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေက်နပ္မႈလည္း ရသလို၊ မိမိရာထူးတက္ဖို႔လည္း အေထာက္အကူ ျဖစ္ႏိုင္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားပန္းစား လုပ္တာတစ္ခုတည္းက အလုပ္ခြင္ထဲမွာ တိုးတက္မႈကို မျဖစ္ေစပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ အျခားအရာေတြ အမ်ားႀကီးလိုေသးတယ္။

အလုပ္ႀကိဳးစားလုပ္တ့ဲ လူေတြအေၾကာင္းေျပာရရင္ေတာ့ ေျပာမကုန္ႏိုင္ပါဘူး။ ေက်ာက္စစ္ ပန္းပုပညာရွင္ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လိုဆိုရင္ အိပ္ယာထတာနဲ႔ တန္းၿပီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ညအိပ္ယာ၀င္တာေတာင္ အလုပ္ခြင္အ၀တ္အစားနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္တယ္။ ဘီဂိတ္စ္ဆို မိုက္ကရိုေဆာ့မွာ ရုံးတက္တုန္းက အျခားအလုပ္ေတြအျပင္ တစ္ရက္တစ္ရက္ အီးေမးလ္ အေစာင္ ၃၀၀၊ ၄၀၀ နီးပါး ေန႔တိုင္းေရးရတယ္၊ ပို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီလူေတြ ကမၻာေက်ာ္သြားၾကတာပဲေလ။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္ေတာ့ထပ္ၿပီး အေသးစိတ္ေျပာျပဦးမယ္။

ဒီက႑ေလးမွာ ေျပာခ်င္တာက အိပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီလည္း မဟုတ္ဖူး၊ အလုပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီလည္း မဟုတ္ဖူး။ ေနာက္ထပ္ က်န္တ့ဲ ၈ နာရီအေၾကာင္းပါ။ အားလပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီဆိုပါေတာ့။

အစ္ကိုကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ ၈ နာရီက လူ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀တိုးတက္ဖို႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပဲလို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေသးစိတ္ကို ေျပာျပခ်င္ေနတာ။

အဲဒီ အားလပ္ခ်ိန္ (၈) နာရီနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို တိုးတက္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ႏိုင္မလဲဆိုတာကို (၃) ခ်က္ေလာက္ စဥ္းစားၿပီး ေရးၾကည့္မယ္။ ဒီထက္မက တကယ့္ကိုအမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။

(၁) အစ္ကိုေတြ႔ဖူးတ့ဲ လူတစ္၀က္ေက်ာ္ေလာက္က သူတုိ႔လုပ္ေနတ့ဲအလုပ္ကို မုန္းၾကတယ္။ လုပ္တ့ဲအလုပ္ကို မခ်စ္မွေတာ့ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ငါ့ညီ အဲဒီလူမ်ဳိးေတြကို ေတြ႔ရင္ေမးၾကည့္ပါ။ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးလို႔အားရင္ ဘာေတြ လုပ္သလဲလို႔။

တကယ္လို႔ သူတို႔မုန္းတ့ဲအလုပ္ကို စြန္႔ခြာခ်င္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီအားလပ္ခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ၊ အျခားအလုပ္ရွင္ေတြဆီကေန မိမိလုပ္ခ်င္တ့ဲ အလုပ္မ်ဳိးရႏိုင္ဖို႔ သတင္းကို စံုစမ္းေနသင့္တယ္။ အားထုတ္ေနသင့္တယ္။ အဲဒီလို အားထုတ္ေနရင္ မိမိႏွစ္သက္တ့ဲ အလုပ္မ်ဳိးကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

(၂) ကိုယ္လုပ္ခ်င္တ့ဲအလုပ္အတြက္ ကိုယ့္မွာကၽြမ္းက်င္မႈ မရွိဘူးဆိုရင္လည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ သင္တန္းတက္တာမ်ဳိး၊ လက္ေတြ႕လုပ္ငန္္းခြင္မွာ နာရီပိုင္းေလာက္ ေန႔စဥ္သြားေရာက္ ေလ့လာတာမ်ဳိးလုပ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို ေလ့လာေနမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ ၂ ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တ့ဲ အလုပ္ကို ေျပာင္းၿပီးလုပ္ႏိုင္မယ့္ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ဳိး ရလာႏိုင္တယ္။

(၃) ကိုယ္လုပ္ခ်င္တ့ဲ အလုပ္နဲ႔သက္ဆိုင္တ့ဲ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ဖတ္မွတ္ေလ့လာေနတာမ်ဳိးေတြ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဖတ္မွတ္ေလ့လာမႈေတြက အလုပ္ခြင္ထဲကို လက္ေတြ႔ေရာက္တ့ဲအခါမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျဖစ္ပါတယ္။ 

အဲဒီ ၃ ခ်က္အျပင္ အျခားအေရးႀကီးတာေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ လက္ေတြ႕က်က်ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ ကြာသြားရတ့ဲအေၾကာင္းရင္းက အဲဒီအားလပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီကို ဘယ္လို အသံုးျပဳသလဲဆိုတာေပၚ မူတည္မွာပါပဲ။ လူတိုင္း ပံုမွန္အိပ္ခ်ိန္၊ ေန႔စဥ္အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ကေတာ့ သိပ္ကြာလွတာ မဟုတ္ဖူး။ 

ဒီေတာ့ ငါ့ညီကိုလည္း အဲဒီ အားလပ္မယ့္ ၈ နာရီကို မပ်င္းမရိ၊ အခ်ိန္မျဖဳန္းပဲနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းအတြက္ ဥာဏ္ရွိရွိ အသံုးခ်ေစခ်င္ပါတယ္။ 

Nine Types of Forgiveness

Acts of forgiveness vary not only in the magnitude of the wrongdoing involved, but in several other key ways. For example, are you the one seeking forgiveness, or is someone seeking forgiveness from you? Do you acknowledge you have done wrong? Does the person who has wronged you take responsibility for inflicting the hurt? Is he or she sorry?

Forgiveness will more or less difficult to perform depending upon these various conditions. Let me describe nine basic categories in which forgiveness may be sought or granted.

Type (1). You have been wronged. The other person apologizes and seeks forgiveness from you.

This situation leads to forgiveness most easily. Of course, if the hurt is deep enough, you may not be able to forgive, even with an apology and attempts at restitution.


Type (2). You have been wronged. The other person does not acknowledge the wrongful act and does not seek forgiveness.

It is much more difficult to forgive if the other person does not even acknowledge the wrongdoing, let alone offer an apology. Still, it is in both of your best interests to work your way through the process and reach forgiveness.

Type (3). You have been wronged. You don’t know who did it. You don’t know whom to blame or whom you might forgive.

Let’s say your apartment is broken into while you are out and all your valuables are stolen. This happened to me once. Not knowing who did it made the feeling of vulnerability all the more intense. The most important step here is to do all you can to regain your feeling of safety and control.

Type (4). You have been wrong. You acknowledge what you have done and you seek forgiveness from the other person.

This is the reverse of Type 1. Depending upon the psychology of the other person, you may or may not find forgiveness. However, by apologizing and making restitution, you have done all that you can do. Even if the other person does not forgive you, you should work on forgiving yourself.

Type (5). You have done wrong. You justify what you have done and do not seek forgiveness.

Now we are into realm of tragedy. King Lear banished the only daughter who truly love him, did not acknowledge that what he did was wrong and did not seek forgiveness until it was too late. The major reason it is good to study such examples is to help us avoid making the same mistake.

Type (6). You have done wrong. You acknowledge to yourself that what you have done is wrong, but you do not dare tell anymore or seek forgiveness.

This situation brings us into the realm of toxic guilt. The more you keep secret what you did, the more difficult it will be for you to gain absolution or to forgive yourself. It is best to find some safe person, like a doctor or clergy person, and talk it through.

Type (7). Wrong has been done. All parties involved justify what they have done, and no one seeks forgiveness.

Now we are in the realm of world politics. Or local politics. Or family feuds. If we’re lucky, a wise diplomat will intervene.

Type (8). Wrong has been done. Some people on both sides acknowledge responsibility and seek forgiveness, while others do not.

This is, of course, a better situation tan Type 7, although if it is a small minority working toward forgiveness, they will likely fail. However, they will triumph by gaining personal integrity and health.

Type (9). Wrong has been done. It was an act of fate. No one is to blame, but still some people feel guilty and seek forgiveness while others feel angry and seek revenge.

For example, let’s say you lose a friend to a serious illness. It is the human condition that’s to blame, but that doesn’t help. And while the human condition is what you need to forgive, that doesn’t help much either. The best solution in this situation is to grieve. Express sadness, rather than letting anger take over.

Source: Dare to Forgive by Edward M. Hallowell, M.D.

အလြဲဒိုင္ယာရီ

အလြဲ (၃)

ခ်င္းမိုင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရုံးတစ္ရုံးမွာေပါ့ဗ်ာ။ ရုံးေန႔တစ္ေန႔မွာေပါ့ က်ေနာ့္ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တ့ဲ စာရြက္စာတမ္းေတြ Scan လုပ္စရာ ရွိလာတယ္။ Scanner က က်ေနာ့္ဆရာရဲ႕ စက္တစ္လံုးနဲ႔ပဲ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ဆိုေတာ့ သူက အလုပ္ လုပ္လက္စကို ခဏသိမ္းေပးၿပီး ဖယ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ႔စက္မွာ စာရြက္စာတမ္းေတြ Scan လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အီးေမးလ္ ကိုယ္ျပန္ပို႔တယ္။ (Memory Stick) မရွိေသးဘူး အဲဒီတုန္းက။ ၿပီးေတာ့ အားလံုးကို အမႈိက္ပံုးထဲ တစ္ခုဆီထည့္ အားလံုးၿပီးေတာ့ သူ႔စက္က အမိႈက္ပံုးကို ရွင္းပစ္ခ့ဲတယ္။ (အဲဒီတုန္းက IT Security က မေတာက္တေခါက္ေလး နားလည္ေနၿပီ။) ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ျပန္၀င္လာတာနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ တန္းေမးေတာ့တာပဲ "မင္း အမိႈက္ပံုးကို ရွင္းသြားေသးလားတ့ဲ"။ က်ေနာ္လည္း ဟုတ္တယ္ဆိုေတာ့ ပြဲက စေရာ။ ေသၿပီ၊ ေသၿပီဆို ရယ္ၾကတာပါ။

အျဖစ္က ဒီလို က်ေနာ့္ဆရာက သူ႔အလုပ္ဖိုင္ေတြကို ခဏ အမႈိက္ပံုးထဲ ထည့္ထားၿပီး က်ေနာ့္ကို ဖယ္ေပးတာ။ က်ေနာ့္က အားလံုးရွင္းထုတ္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဖိုင္ေတြပါ ပါသြားေရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလည္း တစ္ခုပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့တယ္။ မင္းလည္း မင္းအက်င့္ျပင္ (သူမ်ားစက္ကို ကိုင္ရင္မလိုအပ္တာေတြ မဖ်က္မိေစနဲ႔။ ကိုယ့္ဖိုင္ကို ကိုယ္ ေရြးၿပီး ဖ်က္လို႔ရတယ္။) ငါလည္း ငါ့အက်င့္ ျပင္ပါ့မယ္ကြာ၊ ေနာက္ဆို အမႈိက္ပုံးထဲဘယ္ေတာ့မွ ထည့္မသိမ္းေတာ့ဘူးတ့ဲ။

အဲဒီလိုပါပဲ က်ေနာ့္မွာ လြဲခ့ဲတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ သတိရရင္ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။