ဒီေမ်ာက္ဖမ္းနည္း ပံုျပင္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာပါ။ စာအုပ္နာမည္ကေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
ဒီေမ်ာက္ဖမ္းနည္းကို ေခါင္းမာတ့ဲသူေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း ခဏခဏ သတိရျဖစ္တယ္။ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာေတာ့ ၾကာပါပီ။ ဒီေန႔မွပဲ ေရးျဖစ္တာပါ။
အခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြမွာ လယ္သမားေတြရဲ႕ ေမ်ာက္ဖမ္းနည္းပါ။ သူတို႔ယာခင္းေတြကို ခဏခဏ လာဖ်က္တ့ဲ ေမ်ာက္ေတြကို ဖမ္းနည္းပါ။ ေမ်ာက္ဖမ္းနည္းေလးကလည္း ရုိးပါတယ္။
လယ္သမားက ေျပာင္းဆန္အခ်ဳိ႕ကို ေသတၱာတစ္ခုထဲမွာ ထည့္ပါတယ္။ ေနာက္အဲဒီေသတၱာမွာ ေမ်ာက္ရဲ႕
လက္တစ္ဖက္ လွ်ဳိသြင္းလို႔ရေလာက္တ့ဲ အေပါက္ေလး တစ္ခုကို ေဖာက္ထားတယ္။ ေနာက္အဲဒီ ေသတၱာကို ေမ်ာက္ေတြ လာတတ္တ့ဲ ယာခင္းေတြေဘးမွာ သြားထားပါတယ္။
လယ္သမားစီစဥ္ထားတ့ဲ အတိုင္းေမ်ာက္ကလာရင္ အထဲက ေျပာင္းဆန္ကို ငံုၾကည့္ၿပီး သူ႔လက္တစ္ဖက္ ထိုးထည့္ၿပီး ႏႈိက္ယူပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ျပန္ထုတ္ဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမ်ာက္က သူ႔လက္ကို ထုတ္လို႔
မရပါဘူး။ သူ႔လက္သီးဆုပ္က လယ္သမားစီစဥ္ထားတ့ဲ ေသတၱာက အေပါက္ထက္ႀကီးေနလို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေမ်ာက္က ထုတ္မရပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီေမ်ာက္က ေျပာင္းဆန္ကို ခ်ၿပီး သူ႔လက္ကို ထုတ္ၿပီး မျပန္ပါဘူး။ သူ႔လက္သီးဆုပ္ထဲက ေျပာင္းဆန္ကိုလည္း လႊတ္မခ်ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္ေလာက္အထိေအာင္ ကိုင္ထားလဲ ဆိုေတာ့ လယ္သမားက ေမ်ာက္မိ မမိ လာၾကည့္တ့ဲ အခ်ိန္အထိပါ။ အဲဒီေမ်ာက္က ျပန္မထြက္သြားေသးပါဖူး။ သူ႔လက္သီးဆုပ္ကိုပဲ ရေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ထုတ္ေနပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လယ္သမားက ေမ်ာက္ကို ရိုက္သတ္ၿပီး ယူသြားတယ္။ ေမ်ာက္လည္း ေသရပါေတာ့တယ္။
ဒီ ေမ်ာက္ဖမ္းနည္းေလးက ရိုးပါတယ္။ အထူးအေထြ နည္းစနစ္ေတြနဲ႔ ဖမ္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေမ်ာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္မရွိမႈ၊ ေခါင္းမာတတ္တ့ဲ အက်င့္ကိုပဲ အသံုးခ်ၿပီး ဖမ္းသြားတာပါ။ ေမ်ာက္က သူ႔လက္ထဲက ေျပာင္းဆန္နဲ႔ သူ႔အသက္ ဘယ္ဟာ ပိုတန္သလဲ မေတြးတတ္ခ့ဲပါဘူး။ ေျပာင္းတစ္ဆုပ္အတြက္ သူ႔အသက္ကို အေသခံခ့ဲပါတယ္။
က်ေနာ့္တို႔လူေတြလည္း အဲဒီေမ်ာက္ကေလးကို ဥပမာ ယူၿပီး စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေလာကမွာ ဘယ္ဟာက အေရးပိုႀကီးသလဲဲ မစဥ္းစားမိတတ္ၾကဖူး။ ဘာမဟုတ္တာေလးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အပ်က္ဆီးခံတတ္ၾကတယ္။ ေရြးခ်ယ္မႈေတြ အၿမဲလုပ္ေနရတ့ဲ လူတိုင္း ဒီေမ်ာက္ေလး မွားတ့ဲ အမွားအတုိင္း မမွားေစခ်င္ပါဖူး။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဤပို႔စ္မွာ သံုးထားတ့ဲ ဓါတ္ပံုေလးကို အင္တာနက္က ရယူပါတယ္။
Saturday, June 9, 2012
Monkey Trap
Wednesday, January 11, 2012
ညီဖတ္ဖို႔… (အမွာစာ)
က်ေနာ့္မွာ အရမ္းခ်စ္ရတ့ဲ ညီတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္ မေက်နပ္ခ့ဲတာေလးေတြ ရွိတယ္။ သူ႔အေပၚတာ၀န္ မေက်ဘူးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ယူဆခ့ဲတာေလးေတြ ရွိတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဗိုလ္က်မိခ့ဲတာေလးေတြ ရွိတယ္။ ေနရာတကာ ကိုယ့္ေပတံနဲ႔ တိုင္းၿပီး ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလို ဆူခ့ဲ မိတာေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္နဲ႔အေ၀းေရာက္ေနတ့ဲ က်ေနာ္က ညီကို သတိရတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာေတြ ရွိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကိုေျပာျပႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္ စာေတြ ေရးခ်င္ေနမိတယ္။ အေဖတစ္ေယာက္က သားကို သူမျဖစ္ခ့ဲတာေလ အားလံုး သားမွာ ျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲသလို။ က်ေနာ္လဲ က်ေနာ့္ညီအတြက္ က်ေနာ္ မရခ့ဲတ့ဲ ကံေကာင္းမႈေလးေတြကို ရေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ဳိ႕အပိုင္းေတြမွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုပါတယ္။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူ႔ကို က႑အစံုမွာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေအာင္ျမင္တ့ဲ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ က်ေနာ့္ညီကို ေျပာျပရင္း အျခားသူငယ္ခ်င္း ညီငယ္ေတြကိုလည္း ဖတ္ေစခ်င္တယ္။ တတ္ႏိုင္ရင္ စာအုပ္ပံုသ႑န္ အျဖစ္ရေအာင္ အပိုင္းေလးေတြနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးေတြ ခြဲေရးမယ္။ အမ်ားတကယ္ ဖတ္ဖို႔ တန္ဖိုးရွိတ့ဲလို႔ ယူဆရင္ေတာ့ အီးဘုတ္ (သို႔) စာအုပ္အျဖစ္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ခ်င္တယ္။
၁၂.၁.၂၀၁၂
Monday, January 2, 2012
My 2012 New Year's Resolutions
၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြက္ က်ေနာ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားေသာ ကိစၥမ်ားပါ။
၁။ ေဆးလိပ္ေသာက္ရပ္ရန္ (အနည္းဆံုး ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး မေသာက္ရန္)
၂။ Antibiotic (ပဋိဇီ၀ ေဆး၀ါးမ်ား ေရွာင္ရန္)
၃။ တရုတ္ႏွင့္ အိႏိၵႏိုင္ငံမွ ထင္ရွားေသာ ေနရာအခ်ဳိ႕သို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ရန္
၄။ Violin အတီးသင္ရန္
၅။ သီတင္းတစ္ပတ္၌ စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ရန္
၆။ အခ်ဳိေလွ်ာ့စားရန္
၇။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရေအာင္ ျပန္ႀကိဳးစားရန္
၈။ ျပင္သစ္စာ ေလ့လာရန္
၉။ ထိုင္းစာ အဖတ္ ျပန္ေလ့လာရန္
၁၀။ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ရန္
၁၁။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ ေက်ာင္းသား/သူ အခ်ဳိ႕၏ ပညာေရးအတြက္ ေငြလွဴရန္
၁၂။ မိဘမ်ားႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ရန္
၁၃။ သီတင္းတစ္ပတ္လွ်င္ အနည္းဆံုးတစ္ရက္ အားကစား လုပ္ရန္
၁၄။ IT Security လက္မွတ္ ႏွစ္ခု ေျဖရန္
အားလံုးကိုေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွာပါ။ မျဖစ္လာေတာ့လဲ ေနာက္ႏွစ္ေပါ့ :)
Sunday, November 20, 2011
ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြ
တခါတုန္းက ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ ဘူတာနားတြင္ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသည္။ ပရဟိတစိတ္မ်ားၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ သိပ္မေတြးသူ ေကာင္ေလးကို သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးက အရမ္းႀကီးပြားေစခ်င္သည္။ အရမ္းလဲ ႀကိဳးစားေစခ်င္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ေအာင္ျမင္တ့ဲ ေယာက်ာ္းေတြအေၾကာင္း သူ႔ခ်စ္သူကို ေျပာေျပာ ျပသည္။
အခုလည္း အလြန္ေသေသသပ္သပ္ႏွင့္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို ၀တ္၊ လက္ထဲတြင္ Laptop အိတ္ကို ကိုင္ထားၿပီး အလြန္က်ဲေသာ ေျခလွမ္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ဘူတာရုံမွ ထြက္လာကာ လမ္းတစ္ခုထဲသို႔ တစိုက္စိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားေနေသာ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က္ုိ ေတြ႕လိုက္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး အားက်ပါေစ ဆိုၿပီး လွမ္းျပရင္း အခုလို ေျပာလိုက္တယ္…
“ေမာင္..ဟိုမွာ ၾကည့္လိုက္ဦး.. ဟိုလ႔ူ ေျခလွမ္းႀကီးေတြက တကယ္ေအာင္ျမင္မ့ဲ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခလွမ္းႀကီးေတြေနာ္။ ေမာင္.. အဲလို မထင္ဘူးလား။”
ထိုအခါ ေကာင္ေလးက အခုလို ေျဖလိုက္ပါတယ္။
“မထင္ပါဘူးကြာ။ သူ႔ဘာသာ ေသးေပါက္ခ်င္တာကို ေအာင့္ၿပီး အိမ္ကို အျမန္ ေလွ်ာက္ေနတာနဲ႔ပဲ တူပါတယ္။”
Thursday, November 17, 2011
ေလွကားထစ္မ်ား၊ ဘ၀နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္
ေျခတံရွည္တ့ဲ က်ေနာ့္အတြက္ အခ်ဳိ႕ေလွကားထစ္ေတြကေတာ့ စိပ္လြန္းလွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလွကားထစ္တိုင္းက က်ေနာ့္အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို နားလည္လက္ခံ ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေလွကားေတြကလဲ ခပ္စိပ္စိပ္နဲ႔။ တခ်ဳိ႕လဲ မတ္ေစာက္တ့ဲ ေလွကားထစ္မ်ဳိးေတြပါ။
ခပ္စိပ္စိပ္ေလွကားေတြကပဲ က်ေနာ့္ကို ေမာေစခ့ဲတ့ဲ အခါမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ျပဳတ္က်တ့ဲေစခ့ဲတ့ဲ ေလွကားထစ္မ်ဳိးေတြလည္း ရွိခ့ဲပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေလွကားတက္ေဖာ္ရင္း ျပံဳးျပခ့ဲသူေတြ ရခ့ဲဖူးသလို။ ၀င္တိုက္သြားခ့ဲသူလည္း အမ်ားအျပား ရွိခ့ဲဘူးတယ္။ မသိက်ဳိးႏြံျပဳသြားခ့ဲသူေတြကေတာ့ အမ်ားအျပားေပါ့။ သူမ်ားတက္ေနလို႔ ရပ္ေစာင့္ေနရတာမ်ဳိးလဲ ႀကံဳဖူးၿပီ။ ေရွ႕ကလဲ မတက္ပဲ ပိတ္ရပ္ထားတာမ်ဳိးလဲ ရွိတယ္။ လွမ္းၿပီးမင္းတက္ရမ့ဲ ေလွကား မဟုတ္ဘူးဆိုတာ မ်ဳိးလဲ ၾကားရေပါင္းမ်ားပါၿပီ။
ေလွကားထစ္ေတြ တက္တိုင္း တက္တိုင္း တခါတေလ က်ေနာ့္ဘ၀နဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတြးမိတ့ဲ အေတြးေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ေလွကားထစ္ေတြက က်ေနာ့္ ဘ၀လိုပဲလို႔။ ျမင့္ျမင့္ေရာက္ခ်င္တ့ဲ က်ေနာ့္အတြက္ အၿမဲတက္ေနရတယ္။ တခါတေလလဲ ျပန္ျပန္ လိမ့္က်တယ္။ ေနာက္ျပန္တက္ရတယ္။ အဲဒီလို တက္ေနရင္း ကူညီတ့ဲလူ၊ အားေပးတ့ဲလူ၊ ဆြဲခ်တ့ဲလူ၊ ျပံဳးျပခ့ဲတ့ဲသူ၊ မ့ဲျပသြားတ့ဲသူ၊ ရန္လိုသူ၊ ေမတၱာေပးတ့ဲသူ၊ မနာလိုတ့ဲသူ၊ ဂရုဏာထားတ့ဲလူ၊ အမ်ားအျပားနဲ႔ ဆံုျဖစ္ပါတယ္။
ေလွကားထစ္ေတြလိုပဲ ဘ၀ကို တစ္ဆင့္ဆင့္ ဆက္တက္ခ့ဲဖူးတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ေနရာကာလတစ္ခုမွာ ရင္းႏွီးကၽြမ္းက်င္ၿပီးသြားရင္ သူ႔ထက္ျမင့္တ့ဲ အရာကို ဆက္လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ သိခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြမ္းက်င္ၿပီးသြားေနရာမွာ ဆက္ၿပီး အခ်ိန္ၾကာၾကာေနရတာ ၿငီးေငြ႕သြားတတ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ထားၿပီးတ့ဲ ဘ၀ေလးေတြကို ထားရစ္ခ့ဲရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ ကိုယ္အပတ္တကုတ္ တည္ေဆာက္ထားတ့ဲ ဘ၀ေလးေတြ (ပတ္၀န္းက်င္ေလး) ကို ထားခ့ဲရတာဟာ ကိုယ့္လက္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ဆံုး႐ႈံးရသလို ခံစားရ ေစပါတယ္။ နာက်င္ရပါတယ္။
ဘာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေလွကားထစ္ေတြကို ဆက္ၿပီး တက္ျဖစ္ဦးမွာပါ။ ပတ္၀န္းက်င္သစ္ေတြကိုလည္း ဆက္ၿပီး တည္ေဆာက္ရဦးမွာပါ။။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ေလွကားထစ္ေတြေပၚ တက္ရတာကို ပတ္၀န္းက်င္သစ္ေတြကို ျပန္ျပန္တည္ေဆာက္ရတာ က်ေနာ္ က်င့္သားရသြားပါလိမ့္မယ္။
Wednesday, November 9, 2011
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း
သူက အသက္ က်ေနာ့္ထက္ (၅) ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတယ္။ က်ေနာ္က (ကို) တပ္ေခၚေပမယ့္ သူက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ပဲ သံုးတတ္တယ္။ အသားျဖဴျဖဴ။ ရင္အုပ္ က်ယ္က်ယ္။ အရပ္ေတာ့ သိပ္မျမင့္။ နဖူးလဲ နဲနဲ က်ယ္တယ္။ ကရင္-တရုတ္ ကျပား။ ဒါေပမယ့္ ဗမာစိတ္ပဲ ရွိတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ရွပ္အက်ႌအစင္း လက္တိုေတြကို ပုဆိုးနဲ႔ ၀တ္တတ္တယ္။ လက္ပတ္နာရီအေကာင္းစားကို သေရႀကိဳး အနက္ေလးနဲ႔ ပတ္တယ္။ ကတၱီဘာ ဖိနပ္လဲ အမ်ဳိးအစားေကာင္းေကာင္း စီးတယ္။ တခါလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူေျပာဖူးတယ္။ “ေယာက်ာ္းေလးေတြမွာ နာရီနဲ႔ ဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္းလိုတယ္။ မိန္းမေလးေတြမွာ နားကပ္ ေကာင္းေကာင္းလိုတယ္” တ့ဲ။ အဲဒီစကားကို က်ေနာ့္ စိတ္ထဲက လက္မခံခ့ဲေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္ ရယ္ၿပီးသာ ေနခ့ဲတယ္။
ေနာက္ေတာ့ အဖြဲ႔က်ၿပီး (၃) လထဲက ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သူနဲ႔ ျပန္ျဖစ္တယ္။ တခါတေလ သူနဲ႔ ေက်ာက္ေျမာင္းထဲမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သင္တန္းၿပီးသြားၿပီး သူနဲ႔ ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့။
ေနာက္ သံုးႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ က်ေနာ္လဲ ဆယ္တန္းေအာင္ထားၿပီး အားေနတ့ဲ အခ်ိန္။ က်ေနာ္ေနတ့ဲ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ မထင္မွတ္ပဲ သူ႔ကို ျပန္ေတြ႕တယ္။ အဲဒီေန႔က မနက္အေစာႀကီး၊ ရာသီက ေဆာင္းတြင္း အေႏြးထည္ေတြနဲ႔၊ သူ႔ကို သူ႔ အျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ေတြ႕တယ္။ စေတြ႕တ့ဲေန႔ မတိုင္မွီ တရက္မွ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို သူေရာက္တာတ့ဲ။ က်ေနာ္ အဲဒီမွာ ေနတာ သူ႔ကို မေျပာျပဖူးေတာ့ သူလဲ အ့ံၾသ က်ေနာ္လဲ အ့ံၾသ ျဖစ္ၾကတယ္။
စေတြ႕တ့ဲေန႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ ေနတ့ဲ ၿမိဳ႕က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေမးတယ္။ ေနာက္ ရည္းစား ရွိလားတ့ဲ။ အဲဒီေကာင္မေလးက ေစ်းဆိုင္တစ္ခုက သူ႔အမေတြနဲ႔ တူတူဖြင့္ထားၾကတာ။ သူေမးတ့ဲသူကို က်ေနာ္ သိေပမ့ဲ သူ႔နာမည္ ေမးေတာ့ က်ေနာ္လဲ မသိျဖစ္ေနတယ္။ တြဲတာေတာ့ တခါမွ မျမင္ဖူးဘူးလို႔ က်ေနာ္ ေျဖေတာ့ သူနဲနဲ ၀မ္းသာသြားတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လဲ အဲဒီေကာင္မေလးကို နာမည္ေမးခ့ဲေပမယ့္ ေကာင္မေလးက “အေမက နာမည္ေမးရင္၊ မေျပာရဘူးလို႔ မွာထားတယ္လို႔” သူ႔ကို ေနာက္လႊတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ စံုစမ္းေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္လမ္းခြဲ ၾကတယ္။
အမွန္က သူ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေလးမွာ စီးပြားေရး တစ္ခုလာလုပ္တာပါ။ သူ႔နဲ႔ က်ေနာ္ မေတြ႕တ့ဲ ႏွစ္ေတြက သူႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္ လုပ္ေသးတယ္လို႔ သိရတယ္။ ေနာက္ သူ႔အလုပ္ထဲ က်ေနာ္ သြားလည္ခ့ဲတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ သူနဲ႔ တူတူ အလုပ္နဲနဲ တြဲလုပ္ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ သူသိခ်င္တ့ဲ ေကာင္မေလး နာမည္ က်ေနာ္ စံုစမ္းေပးခ့ဲတယ္။
သူလဲ အဲဒီေကာင္မေလးဆိုင္ကို ေန႔တိုင္း ေစ်းသြား၀ယ္တယ္။ တစ္ရက္သူ ထမင္းခ်ဳိင့္တစ္မ်ဳိး သြားေမးတယ္။ သူလိုခ်င္တာ စစ္သံုး သံထမင္းခ်ဳိင့္ (ဟန္းေကာ)။ သူ႔အလုပ္က အလုပ္သမားေတြအတြက္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို ေနာက္လႊတ္လိုက္တယ္။ “အစားႀကီးတ့ဲ လူေတြစားတ့ဲ ခ်ဳိင့္ေတာ့ မရွိဘူး။ အစားမႀကီးတ့ဲ လူေတြအတြက္ ထမင္းခ်ဳိင့္ပဲ ရွိတယ္လို႔။” သူလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ခ့ဲတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းအ၀ယ္ေတာ့ မပ်က္ဘူး။ ေနာက္သူလဲ နာမည္သိသြားၿပီး နဲနဲ ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ၀ယ္စရာမရွိရင္ သၾကားပဲ၀ယ္ထားေတာ့ သူ႔အိမ္ေရာက္ရင္ က်ေနာ္ သၾကားထုပ္ေတြ က်ေနာ္ အၿမဲေတြ႕တယ္။ ေနာက္သူနဲ႔ က်ေနာ္ပါ အဲဒီဆိုင္လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ နဂိုကတည္း တၿမိဳ႕ထဲ ေတြ႕ဖူးထားေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ပါ ခင္သြားတယ္။ ေနာက္ သူဖြင့္ေျပာတယ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ သူအေျဖရတယ္လို႔ သိရတယ္။
သူ႔မွာ အေဖ မရွိ။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အဘိုး၊ အေဒၚေတြနဲ႔ ႀကီးခ့ဲရတယ္။
အေဒၚအပ်ဳိႀကီးေတြက အလိုလိုက္ထားေတာ့ နဲနဲ ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဆိုးပံုက သူ႔အေပၚသူသာ မေကာင္းတာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပၚ အားလံုးေကာင္းတယ္။ သူမ်ားကို ခင္တတ္တယ္။ ကူညီတတ္တယ္။ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြရွိတယ္။ စကားေျပာရင္လဲ အသံုးအႏႈန္းေတြကို သတိထားၿပီး သံုးတယ္။
က်ေနာ့္ အိမ္ကိုလဲ လာတတ္ေတာ့ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမနဲ႔လဲ ခင္တယ္။ အေမက သူ႔ကို သားလို႔ပဲ ေခၚတယ္။
ဒီလိုလဲ ၂ ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ သူတို႔အတြဲ ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႔ ေနက်တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔လုပ္ငန္း သိပ္အဆင္မေျပျဖစ္လာတယ္။ ပထမက သူ႔အနားမွာ ရွိတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕လဲ သူ႔ကို ခြာလာတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ဆံုး လုပ္ငန္းရပ္ၿပီး သူရန္ကုန္ ျပန္ဖို႔ ျပင္တယ္။ ေကာင္မေလးဘက္က ပထမပိုင္း သူနဲ႔ သေဘာတူသလို ရွိေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း သေဘာမတူၾကေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ခိုးေျပးၾကတယ္။
တစ္လေလာက္ေနေတာ့ မိန္းကေလးမိဘေတြဆီကို ျပန္အပ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕မွာ ဧည့္ခံပြဲ လုပ္တယ္။
သူ႔မွာ အေဖ၊ အေမ မရွိေတာ့။ က်ေနာ္ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမကို သြားေပးဖို႔ အေစာႀကီးထဲက ဂတိ ေတာင္းထားတယ္။ တကယ္လဲ သြားျဖစ္တယ္။ သူ႔ မဂၤလာေဆာင္ေန႔က က်ေနာ္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ကူညီျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္အရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ အမ ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို စတယ္။ မဂၤလာေဆာင္တာ ဘယ္သူလဲတ့ဲ။ မဂၤလာေဆာင္ကို သူ႔အေဒၚေတြေရာ၊ သူ႔အေမပါ လာတယ္။ က်ေနာ့္ အေဖနဲ႔ အေမ မျပန္ခင္ သူတို႔ စံုတြဲရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္၊ က်ေနာ့္ အေဖ၊ အေမရယ္ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူရန္ကုန္မွာ ျပန္အလုပ္္ လုပ္တယ္။ သူ႔အေမ ဘက္က ဦးေလးနဲ႔တူတူ။ သူ႔မိန္းမကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕မွာ က်န္ခ့ဲတယ္။ သူကေတာ့ ျပန္လာတ့ဲေန႔ ျပန္လာၿပီး ရန္ကုန္မွာ ညအိပ္တ့ဲ ေန႔ေတြ အိပ္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တ့ဲ တခါတေလလဲ သူ႔အလုပ္ကို ၀င္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ တခါတေလလဲ သူျပန္လာတတ္တ့ဲ ရက္ေတြ ညဘက္ သူ႔အိမ္ကို သြားတက္တယ္။ က်ေနာ္သြားရင္ က်ေနာ္နဲ႔ တူတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထိုင္တယ္။
တည က်ေနာ့္ သူ႔အိမ္သြားေတာ့ လမ္းေတြမွာ ေရနဲနဲ တက္ေနတယ္။ ေမွာင္ကလဲ နဲနဲ ေမွာင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္ေအာင္ သြားျဖစ္တယ္။ သူနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူလဲ အျပင္လိုက္ထြက္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမေတာင္ အ့ံၾသသြားခ့ဲတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူသားေလး တစ္ေယာက္ရတယ္။ သူ႔မိန္းမေမြးတ့ဲ ညက က်ေနာ္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူအရမ္းေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေတြ႕ခ်င္းခ်င္းပဲ က်ေနာ္ ခေလးေကာ၊ အေမေကာ ေနေကာင္းတယ္လားေမးေတာ့ ေနေကာင္းတယ္တ့ဲ။ ငါ့သား လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ငါတို႔ လက္နဲ႔ မတူပဲ မင္းလက္ေတြနဲ႔ တူတယ္တ့ဲ။ ရွည္ရွည္ေလးေတြတ့ဲ။ အဲလို အဓိပၸါယ္ပါပါ က်ေနာ့္ကို ေနာက္ခ့ဲေသးတယ္။
ေနာက္ပိုင္း သူ႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တိုင္း သူခဏ ခဏ ပီတိမ်က္ႏွာနဲ႔ ေျပာခ့ဲတ့ဲ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ သားေလး ရေတာ့ ဘ၀က ပိုၿပီး ေလးနက္လာတယ္တ့ဲ။ က်ေနာ္လဲ သူ႔ခံစားခ်က္ကို နားလည္ခ့ဲတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ထုိင္းကို ထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္ရက္ထဲနဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အျမန္လိုက္ေတြ႕တယ္။ အခ်ဳိ႕လဲ မေတြ႕ျဖစ္ခ့ဲဘူး။ အခ်ဳိ႕လဲေတြ႕ၿပီး စကားအျမန္ေျပာျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ မေတြ႕လို႔ ညဘက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေတြ႕ဖို႔စာေလး ေရးေပးခ့ဲၿပီး သူ႔အလုပ္မွာ ေပးခ့ဲတယ္။ အဲဒီည သူလဲ တကယ္ေရာက္လာၿပီး ေတြ႕ျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ဗန္ေကာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ သူနဲ႔ မဆက္သြယ္ျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ အေမ့ဆီက စာေရာက္လာတယ္။ စာဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔တို႔ မဂၤလာေဆာင္က ဓါတ္ပံုကို အရင္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ အသုဘ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္တ့ဲ ဖိတ္စာ။ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ မယံုႏိုင္ျဖစ္သြားတယ္။
ေနာက္သူ႔သားနာမည္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ ဖခင္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ ခင္ပြန္း၊ ေနာက္သူ႔နာမည္ေတြကို အေသအခ်ာေတြ႕လိုက္ရေတာ့မွ သူဆိုတာ ေသခ်ာသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စာကို အျမန္ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ အေမေရးထားတ့ဲစာ။ သူဆံုးသြားၿပီ။ မဆံုးခင္ အေမသူ႔ကို ေဆးရုံမွာသြားၾကည့္ျဖစ္ေသးတ့ဲ အေၾကာင္း။
ဆြမ္းသြပ္ ရက္လည္သြားခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္း။ နဲနဲ ျပည့္စံုေအာင္ ေရးထားတယ္။ ေနာက္အေမလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တ့ဲ အေၾကာင္းေရးထားတယ္။ က်ေနာ္ ယံုပါတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းခင္တ့ဲ၊ ခ်စ္တ့ဲသူငယ္ခ်င္းကို က်ေနာ့္ကို ခ်စ္တ့ဲ က်ေနာ့္ အေမက အေလးအနက္ထားမွာပါ။ တကယ္လဲ သံေယာဇဥ္ ရွိမွာပါ။ တကယ္လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာပါ။
ေနာက္ေတာ့ သူ ေကာင္းခ့ဲဘူးတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ သူေသေတာ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းေျပာၾကတာေတြ ၾကားရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အခ်ဳိ႕သူ႔ငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ပီသစြာ သူ႔ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ သူ႔ေဘးနားမွာ ရွိခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္းလဲ ၾကားရတယ္။
က်ေနာ္အရမ္းခင္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ က်ေနာ္ႏွစ္သက္တ့ဲ အက်င့္ေတြ ရွိတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ သူ႔သားနဲ႔ သူ႔ ဇနီးကလဲ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ အမွန္တကယ္ ႏွေျမာမိတယ္။ အမ်ားႀကီးမရွိတ့ဲ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အရင္ဆံုး ဆံုးပါးသြားတာကို ဒါ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ခံစားရတာပါ။
သူ႔ဆံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ဆက္ေတြးမိခ့ဲတာကေတာ့ သူ႔သားေလး ကိစၥပဲ။ သူငယ္ငယ္က အေဖဆံုးၿပီး သူ႔အေမ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားလို႔ သူ အဖိုး၊ အေဒၚေတြနဲ႔ ႀကီးခ့ဲရတယ္။ သူ႔သားလဲ သူ႔လို ငယ္ငယ္နဲ႔ ဖခင္မ့ဲခ့ဲရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားမွာ သူ႔အေမ ရွိေသးတယ္။
က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔သားအတြက္ ကူညီဖို႔ပဲ။ က်န္တာကေတာ့ ဆုေတာင္းေပးရုံပဲ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္။
Friday, December 10, 2010